Het is alweer een poosje
geleden dat jullie iets van mij gehoord hebben.
Het Bloggen en Facebooken
heeft hier even op een wat lager pitje gestaan……
Het zit namelijk zo: Mijn
lieve moesje is afgelopen 3 mei opgenomen in het ziekenhuis. Ze was diabetispatiënt
en was gevallen door een hypo en kon niet meer overeind komen.
Wij waren op vakantie in
Normandië en kregen haar de dag ervoor niet meer aan de telefoon.
We hebben vrienden gebeld met
het verzoek om even bij haar te gaan kijken, wat er aan de hand was. De schrik
zat er toen al aardig in. Onze vriend had haar gevonden op de grond tussen de
bank en de salontafel. Hoe lang ze daar gelegen heeft is en blijft een raadsel,
maar vriendinnen hadden haar ‘s middags nog gebeld en kregen haar toen ook al
niet aan de telefoon. De ambulance werd gebeld en die hadden haar weer op de
been gekregen, maar ze vonden dat ze zo kortademig was. Of we de volgende dag
dat even lieten checken door de huisarts.
Onze vakantie gevoel was op
slag verdwenen en zijn met een noodgang naar huis gereden. Einde vakantie, we
waren net 4 dagen daar……
De volgende dag bleek dat ze
erge pijn aan haar heup had en de huisarts vond dat er een foto van haar longen
en haar heup gemaakt moest worden, dus met de ambulance naar het ziekenhuis.
Resultaat van de foto’s:
longontsteking en een gekneusde heup. Dat viel gelukkig allemaal nog mee, met
een weekje zou ze weer thuis zijn.
Toen begon de ellende pas
echt. Ze kregen haar suikerziekte niet onder controle en moest langer blijven.
Na 2 weken in het ziekenhuis te hebben gelegen, kreeg ze hevige diaree en moest
ze steeds overgeven. Men dacht aan een propje in haar darmen en die werd fijn
opgelost door het contrast vloeistof voor de scan.
Daarna kreeg ze geen
ontlasting meer en na een aantal dagen geprobeerd dat weer op gang te brengen,
moest er weer een scan gemaakt worden van haar buik. Uit de scan bleek dat haar
dikke darm stil lag en er niets in zat, er zat een verstopping in de dunne
darm. Op onze 10 jarige bruiloftsdag moest ze met spoed geopereerd worden. Een
operatie die niet zonder risico was, want mijn moeder was hart, vaat en
diabetis patiënt. Gelukkig overleefde ze de operatie, maar het Pinksterweekend
zou spannend worden, het was erop of eronder. Ze had een stoma gekregen want er
zat een gezwel bij de overgang van de dunne darm naar de dikke darm en een gat
in haar darmwand. Ze had een “vieze buik”.
Na 10 dagen vechten op de
intensifcare mocht ze weer naar de gewone afdeling.
Na een paar weken bleek het
gezwel kanker te zijn aan de dunne darm. Of er nog microcellen aanwezig waren,
kon men niet zeggen.. Haar lichaam kon geen chemokuren en andere behandelingen
meer aan. Het was afwachten hoe het zich verder zou ontwikkelen. Wij hadden
toch nog goede hoop.
Onze zomervakantie van 4
weken in Zuid-Frankrijk hebben we geannuleerd. Omdat we logees in ons huis
hadden, zijn we naar een camping hier in de buurt gegaan, om toch iedere dag
bij mijn moeder te kunnen zijn. Het echte vakantie gevoel was er niet, maar we
hebben er het beste van gemaakt.
Na uiteindelijk 8 weken
ziekenhuis, mocht ze met alle toeters en bellen naar een verpleeghuis. Daar
knapte ze ziender ogen op, maar of ze weer op de been zou komen, zagen we
donker in. Ze was onder tussen zo verzwakt, dat ze niet eens meer langer dan
een uurtje kon zitten in de rolstoel.
Toch is ze nog op 14 augustus
op de 11e verjaardag van mijn zoon even bij ons thuis geweest,
alhoewel dat eigenlijk niet meer zo goed ging. Daarna ging ze snel achteruit
alsof ze er geen zin meer in had. Haar levenslust ebte weg.
En uiteindelijk is ze, na
bijna 8 weken in het verpleeghuis, op 74 jarige leeftijd op 26 Augustus om
23.15 uur met haar beker karnemelk in haar hand vredig ingeslapen.
Op 1 september werd ze
begraven en haar huisje moest op 1 oktober opgeleverd worden.
Je snapt vast wel dat ik
totaal geen zin en tijd had om vrolijk te Bloggen en te Facebooken.
Ja, het werd een zomer om nooit te vergeten………………….
Lieve moesje, ik mis je zo.........
